Чун синни писарбача аз даҳ боло шуд, ба вай бигӯй, ки аз номаҳрамон дуртар бинишинад. Мабодо бепарво шавӣ ва кор аз кор гузарад, ки дигар натавонӣ ҷуброн кунӣ. Мисли касе, ки дар наздикии анбори пунба оташ афрӯхта ва то чашм бар ҳам зад, пунба ва хонаро оташ гирифт ва ба коми худ бурд.
Агар хоҳӣ, ки номи ту ба некӣ пойдор бимонад, бояд ба писарат ақлу хирад биомӯзӣ. Писаре, ки илму дониш надошта бошад, номи падарашро наметавонад зинда нигаҳ дорад ва бо рафтани падараш номаш низ аз байн меравад ва мисли касест, ки фарзанде надошта бошад.