Мақола

Урфу одат, маросиму анъанаҳо ва ҷашнҳои миллию динӣ дар ҳаёти ҳамаи халқу миллатҳо аҳамияти бузурги таърихӣ ва замонавӣ доранд. Онҳо ҳамчун ҷузъи фарҳанги ҷомеа ва рукни муҳимми танзимгари ҳаёти иҷтимоӣ, таҷассумгару ташаккулдиҳандаи ҳувият, мафкураи миллӣ, шуури иҷтимоӣ  ва хусусиятҳои хоси зиндагии ҳар як халқ баромад менамоянд.

Ташаккул ва таҳаввулоти фиқҳиро донишмандони илми таърих бо назардошти пайдарпайи замон ба давраҳои зерин ҷудо намудаанд;

 

Сарзамини бостонии Суғд, ки  аз қадим бо ин ном шинохта мешавад, мулкест бисёр хурраму ҳосилхез, ки миёни руди Ҷайҳун ва Сайҳун воқеъ гардида аст ва дар атрофи руди Зарафшон яъне руди Суғд шаҳрҳои Самарқанду Бухоро воқеанд. Суғд яке аз сарзаминҳои машҳури ҷаҳон маҳсуб мешавад. Авҷу шукуҳ ва ҷалоли он дар нимаи дувуми қарни сеюми ҳиҷрӣ, дар замони фармонравоии амирони сомонӣ буд, вале ободию пурмоягии он то як асри баъд боқи монд.