Мақола

Тибқи қонуни ҳастӣ ҳар маълулро иллате аст, ифротгароӣ низ ҳамчун падидаи нохуш маълулест, ки бидуни шак ин падида аз нестӣ ба вуҷуд наомадааст, балки омилҳо ва сабабҳое вуҷуд доранд, ки боиси эҷоди фикр ва пайдоиши ангезаи ифротгароии динӣ мегардад.

 

Ватан бар ман азизи ҳамчуноне бар танам ҷонам,

Ба ҷуз нафъи ватан чизи дигарро ман намедонам.

Ба номат эй диёри бахт ин аст аҳду паймонам,

Тамоми ҳастииям пайваста бо ту эй Ватан — ҷонам.

 

1.Зикри омилҳои таърихии баҳсҳои мазхабӣ