Мақола

Аз замонҳои қадим ҳадафи донишмандон ин пайванд намудани имл бо истеҳсолот аст. Ичунин ҳадафи дигари илм ин тавсиф, ташреҳ ва муайян намудани равандҳо ва падидаҳои таҳқиқшаванда мебошад. Мубрамияти дониши илмӣ дар он зоҳир мешавад, ки воқеиятҳоеро, ки одамон дар соҳаҳои гуногуни фаъолияти хеш бархӯрд мекунанд, тавсиф ва шарҳ диҳад. Мулоқоти навбатии Пешвои миллат бо аҳли илму маориф, ки ҳадафи ниҳоии он баррасии ҳолати имрӯза ва дурнамои рушди илм, такмили сатҳи омӯзиши илмҳои табиӣ - риёзӣ, ташаккули тафаккури техникӣ, тарбияи кадрҳои илмӣ, густариши мактабҳои илмӣ мебошад.

Тайи чанд рузи охир дар шабакаҳои иҷтимоӣ сабти суҳбати ду тан воизи кишвари ҳамсоя паҳн гардида истодааст, ки касро ба андеша мебарад. Аввал ин, ки ин воиз кӣ бошад. Дуюм ин, ки ба ў кӣ салоҳият додааст, ба корҳои давлатдории кишвари мустақил дахолат намояд. Шояд ў аз ҷаҳолату нодонӣ намедонад, ки кишвари мо як гушаи афғонистони ҷангзада нест. Андешаи сеюм ин аст ва чунин ба назар мерасад, ки воизи ҳарзагўй гуё муфтии соири кишварҳои Осиёи Миёна бошад ва нисбати давлатҳои минтақа ҳукм мекунад.

Имрўз миллати тоҷик бори дигар дучори андешаю ғояҳои ваҳшиёнаи хоинони дохилию хориҷии миллат гардидааст. Дар солҳои ҷанги шаҳрвандӣ қишрҳои иртиҷоии кишвар бо мақсади бунёди хилофати исломӣ ба гардани миллати фарҳангпешаи тоҷик ҷанги шаҳрвандиро таҳмил карда буданд. Хисороти моддию ҷонии он ҷанг то имрўз фаромўш нашудааст.