Мақола

Онҳо инкишофро ба вуҷуд овардаанд, табаддулоте кардаанд, ки хусусияти таърихӣ дошт.

Дар ин сарзамин бори нахуст нур афканданд, равшанӣ доданд, ин нур ба олами маърифат тааллуқ дошт...

Шарти инкишоф дар таърихи Форс тантана мекунад, аз ин лиҳоз, рости гап, таърихи умумиҷаҳонӣ маҳз аз таърихи Форс оғоз меёбад...

Рӯзе наслҳои оянда онҳоро напиндоранд, дар он ҳол Суғд ва ду наҳри азими Осиёи Миёна - Ому ва Сирро, ки онҷо Форсҳо зист мекунанд, далели ҳамешагист...

Аз китоби "Фалсафаи таърих"-и Георг Фридрих Гегел — файласуфи олмонӣ (1770 - 1831)

Решаи қурбонӣ аз замони фарзандони Одам алайҳис салом, Ҳобил ва Қобил буда, паёмбарони илоҳӣ низ баъд аз ӯ ин корро анҷом медоданд ва он дар байни аксари миллатҳои дунё дар давраҳои гуногуни таърихӣ арзи вуҷуд кардааст. Аммо замоне, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фиристода шуд, ин суннати паёмбарон ба оини хурофотӣ ва ғалат омехта шуда буд. Шеваи мардуми араб дар замони ҷоҳилият чунин буд, ки пас аз забҳи қурбонӣ Каъбаро ба хуни он олуда мекарданд ва қисмате аз гушти қурбониро бар хонаи Каъба меовехтанд, то Худованд онро қабул кунад.

Паёмбар (с) фармуданд: “Ҳеҷ рӯзи сол дар шарафу бузургӣ ба даҳ рӯзи аввали Зулҳиҷҷа баробар нест. Амалҳои солеҳ дар ин даҳа назди Худованд чунон маҳбубияти хосса доранд, ки дар дигар рӯзҳои сол чунин нест. Ҳеҷ амали солеҳе бо амалҳои ин даҳа баробар шуда наметавонад, ҷуз амалҳое, ки дар моҳи рамазон анҷом дода мешавад..” (Ривояти Имом Бухорӣ)

Амалҳое, ки дар ин даҳҳа бояд онро бештар анҷом дод:

1.Тавба намудан аз гуноҳон.

2. Рӯза доштан.

3. Бештар накӯӣ кардан бар волидайн.

4. Эҳсон ба хешону пайвандон.

5. Пардохт намудани закоти мол.