Мақола

Паёмад ва натиҷаҳои зарби сиккаро  донишмандон дар омилҳои зерин мебинанд:

1.Аз мушкилоти асосие, ки Абдумалик ибни Марвон ва ҳукумати исломӣ ба хотири маскукоти гуногуни хориҷӣ дучори он шуда буд, фарқият дар тарозуи ҳисоби закот ва маҳри занон ва дигар талаботи динӣ буд, ки гуногунии сиккаҳо онро муҷиб мешуд. Дар натиҷа, ба зарби ин сикка, ки дар он дирҳамҳо ба вазни 15 мисқол бино ба фармудаи Паёмбар ва динорҳо ба вазни 7 мисқол зарб шуд, ки ниҳоятан мушкилиҳо ҳал гардид. 

Санаи 27-уми июн дар таърихи кишвари мо санаи хотирмон ва таърихӣ аст. Бовар дорам садҳо сол ба баъд авлодони мо ба сулҳи тоҷикон аҳсан гуфта, дар ҳаққи Пешвои муаззами миллат дуои нек мекунанд. Зеро маҳз бо сиёсати хирадмандонаи Сарвари давлат байни ду гурӯҳи мухолиф сулҳ баста шуд, ҳазорон нафар мардуми бесарпаноҳ ва гуреза ба ватан баргардонида шуданд, барояшон кафолати бехатарӣ ва шароити мусоид фароҳам оварда шуд. Шукронаи онро мекунем, ки имрӯз мо самараи ваҳдатро барчида, дар давлати амну ором зиндагӣ менамоем.

 

Дар ҳамаи давру замон вақте, ки мавзуе мавриди баррасӣ ва таҳлил қарор мегирад, пеш аз ҳама зарурат ва мубрамияти онро дар ҳаёти ҳамонвақта бояд ба назар гирифт, нақш ва таъсири онро дар пешрафти ҷомеа ва дастовардҳои онро равшан сохт. Аммо мавзуи адолат бошад, мавзуест, ки дар ҳамаи давру замон меҳвари калидиро дар пояи устувоории давлат нақш бозидааст.