Ишқро бе маърифат маъно макун,
Зар надорӣ, мушти худро во макун.
Гар надорӣ дониши таркиби ранг,
Байни гулҳо зишт ё зебо макун.
Хуб дидан шарти инсон будан аст,
Айбро дар ину он пайдо макун.
Дил шавад равшан зи шамъи эътироф,
Бо кас ар бад кардаӣ, ҳошо макун.
Эй, ки аз ларзидани дил огаҳӣ,
Ҳеҷ касро ҳеҷ ҷо расво макун.
Зар ба дасти тифл додан аблаҳист,
Ашкро назри ғами дунё макун.
Пайрави Хуршед ё ойина бош,
Ҳар чӣ урён дидаӣ, ифшо макун.
Эй бас ободӣ, ки бумиявм шуд,
Бар сари як мушти гил даъво макун.
Чун Худо бар ту Худоӣ мекунад,
Изтироб аз рӯзии фардо макун.
Муттаҳид гардиду тӯфон шуд насим,
Дӯстӣ бо бесару бепо макун.
Пушт бар меҳроби дил кардан хатост,
Қомататро ҷои дигар то макун.
Чун ба шамъе мерасӣ парвона бош,
В-аз нигоҳи ину он парво макун.
Пеши берангон, ки масти ҳайратанд,
Гар дурангӣ мекунӣ, бо мо макун.
Гар зи оби бирка метарсӣ, Пареш,
Даъвии ғаввосии дарё макун.
عشق را بی معرفت معنا مکن
زر نداری مشت خود را وا مکن
گر نداری دانش ترکیب رنگ
بین گلها زشت یا زیبا مکن
خوب دیدن شرط انسان بودن است
عیب را در این و آن پیدا مکن
دل شود روشن ز شمع اعتراف
با کس ار بد کردهای حاشا مکن
ای که از لرزیدن دل آگهی!
هیچ کس را هیچ جا رسوا مکن
زر به دست طفل دادن ابلهی است
اشک را نذر غم دنیا مکن
پیرو خورشید یا آئینه باش
هر چه عریان دیدهای افشا مکن
ای بس آبادی! که بوم یوم شد
بر سر یک مشت گل دعوا مکن
چون خدا بر تو خدائی میکند
اضطراب از روزیِ فردا مکن
متحد گردید و طوفان شد نسیم
دوستی با بی سر و بی پا مکن
پشت بر محراب دل کردن خطاست
قامتت را جای دیگر تا مکن
چون به شمعی میرسی پروانه باش
وز نگاه این و آن پروا مکن
پیش بیرنگان که مست حیرتند
گر دو رنگی میکنی با ما مکن
گر ز آب برکه میترسی پریش!
دعوی غواصیِ دریا مکن
بهرام سیاره/ پریش شهرضایی
