Ба қавли Соиби Табрезӣ
Макаш миннат ба ҳар номарду марде,
Мадеҳ дилро ба зиллат дасти фарде.
Агар ӯро ба ту меҳру вафо нест,
Агар ӯ бар ҷароҳотат даво нест,
Раҳояш кун маранҷон хештанро,
Мабар ҳаргиз зи ёдат ин суханро.
مکش منت به هر نامرد و مردی
مده دل را به ذلت دست فردی
اگر او را به تو مهر و وفا نیست
اگر او بر جراحاتت دوا نیست
رهایش کن مرنجان خویشتن را
مبر هرگز ز یادت این سخن را
Таҳиякунандаи мавод :
Абдуллоҳи Қодирӣ
